Vak praktische seks naar warmte, aandacht en intimiteit

High class escortservice: een cliënt over Society Service en zijn “klacht”

Happy new year! Met ons vorige blog hebben we het jaar mooi afgesloten en dat vraagt om een even mooi begin van het nieuwe jaar. Een cliënt liet zich inspireren door ons vorige blog en besloot zijn eigen ervaring te delen. Hij noemt het zelf een klacht, maar u zult al snel merken dat het vooral een onverwacht helder inkijkje is in wat een goede boeking kan doen.

Onderaan doet hij ook een suggestie: een kleinschalig etentje om eens face to face kennis te maken. Onder het motto u roept, wij draaien: Wie dit een leuk idee vindt, kan zich aanmelden via marike@societyservice.com. Bij 10 aanmeldingen ga ik het ook echt plannen en dan neem ik contact op met de mensen die zich hebben aangemeld.

Het effect achteraf van een high class escortservice

"Ik heb even getwijfeld of ik dit zou mailen, want ik wil niet overkomen als zo’n man die een dienst afneemt en daarna ineens een soort recensent van z’n eigen liefdesleven gaat spelen. Maar ik las laatst dat blog op je site met input van een andere cliënt en ik dacht: oké, blijkbaar mag je ook gewoon eerlijk zijn. Dus vooruit. Hier komt ie.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen. Ik ben niet “trouw” aan escortbureaus. Net zo min als dat ik mezelf voor de gek hou over hoe mijn huwelijk ervoor staat. Het is al jaren seksloos, of in elk geval seksarm. En nee, ik ga je nu niet mijn hele relatiegeschiedenis vertellen. Maar het komt erop neer dat ik op een gegeven moment dacht: ik kan óf de rest van mijn leven gefrustreerd rondlopen, óf ik regel het praktisch. En daar kwam sekswerk om de hoek kijken.

Ik heb jarenlang vooral de meer normale routes genomen. Massage salons, prive ontvangst, 'normale' escorts. Voor rond de honderd euro krijg je dan een seksuele service, je doet je ding en daarna ga je weer naar huis. Niet romantisch, niet warm, maar het lost iets op. En eerlijk is eerlijk: toen was dat precies wat ik zocht. Een soort… menselijke fastfood. Niet de meest gezonde keuze maar het stilt de honger.

Maar toen zag ik jou op tv. En ik dacht: ach, dat zal ook wel zo’n verhaal zijn. High class klinkt leuk, maar iedereen kan “high class” op z’n website zetten. Ik verwachtte eerlijk gezegd een soort luxe marketing saus. Mooie woorden, keurige foto’s zonder gezichten, en vooral: veel gedoe met regels zodat ik me daarna alsnog afvraag waar ik nou precies voor betaal.

En toen boekte ik. En toen dacht ik na vijf minuten: oké, dit is dus wél echt anders. Hier komt mijn “klacht” namelijk. Je zet nergens een disclaimer. Geen waarschuwing van: pas op, dit went snel en dan wordt het een dure hobby. En dat is eigenlijk jouw schuld. Want als ik dit van tevoren had geweten, had ik misschien nog even gedaan alsof ik geen behoefte had aan warmte en intimiteit. Dan had ik nog even struisvogelpolitiek kunnen voeren, snap je.

Want dat was het. Ik dacht dat ik seks boekte. Maar ik bleek iets heel anders te boeken. Warmte. Aandacht. Intimiteit. En dat zeg ik met lichte tegenzin, want het klinkt als een zin uit een roman voor op een regenachtige zondag. Maar het is wel de waarheid. Het was niet alleen lekker. Het was… voedend. Alsof er iets in mijn hoofd en lijf zei: eindelijk. Ik kwam thuis en ik had niet dat “zo, dat was het” gevoel. Ik had juist zo’n rare, fijne rust. Alsof ik een beetje opgeladen was. En dat gevoel bleef dagenlang hangen.

En dat is dus het gevaarlijke. Want nu is het niet meer alleen een praktische oplossing. Nu is het iets geworden waar ik blijkbaar behoefte aan heb. En dan wordt het duur. Niet per se omdat jouw tarieven “te hoog” zijn, maar omdat de lat ineens omhoog gaat. Ik heb nu ervaren hoe het kan zijn als iemand echt aanwezig is. Als het klopt. Als het niet voelt alsof je iets koopt, maar alsof je een avond krijgt waarin je even gewoon mens mag zijn.

Dus ja, ik boek ook nog weleens ergens anders. Soms omdat het uitkomt, soms omdat ik nieuwsgierig ben, soms omdat ik mezelf wijsmaak dat het gras ergens anders groener kan zijn. En dan merk ik achteraf: prima, ja. Maar niet hetzelfde. Ik ga daar niet zielig over doen, maar het verschil is er. En dat maakt dat ik steeds weer bij jou terugkom.

Wat ik ook nog wil zeggen: jouw manier van communiceren is… eh… interessant. Via mail kun je soms een beetje kort door de bocht overkomen. Strak. Zakelijk. Alsof je met één hand typt en met de andere een stopbord omhoog houdt. Niet onvriendelijk, maar wel: dit zijn de regels, dit is het proces, next. En toen plande ik dus dat telefoongesprek in, omdat ik onder je mailtjes zag staan dat dat kon. Dat vond ik heel erg slim. Want dan heb je even jouw volledige aandacht.

En aan de telefoon was je totaal anders. Warm. Menselijk. Grappig ook. Je luisterde echt. Je nam de tijd. Je stelde vragen die lieten merken dat je snapt hoe dingen in het echte leven gaan. Niet alleen hoe ze op papier horen. Ik zei je ook eerlijk dat ik je mailstijl soms wat streng vind, en jij legde uit waarom. Dat je dagelijks belachelijk veel mails krijgt, dat mensen steeds dezelfde vragen stellen, wie kan er, wat kost het, kunnen we gezichtsfoto’s zien, terwijl het allemaal op de site staat. En ja, ik snap dat ook. Ik zou er zelf ook een beetje knettergek van worden en moet bekennen dat ik hier ook schuldig aan ben.

Toen vroeg ik waarom je het niet uitbesteedt. Gewoon een klantenservice erachter, klaar. En je uitleg was eigenlijk het meest overtuigende van alles. Je zei: discretie. En niet als marketingwoord, maar als echte verantwoordelijkheid. Omdat je mensen met gevoelige info niet in een systeem wil gooien waar allerlei anderen bij kunnen. Dat je cliënten niet aan een onacceptabel risico wil blootstellen. Dat je liever zelf de last draagt dan dat je het gemak koopt ten koste van privacy. Dat vond ik oprecht indrukwekkend. Want het zegt iets over wie je bent. En waarom je bedrijf is zoals het is.

En ook: Jules. Die moet ik even noemen. Want ik had met hem contact via de Concierge Service en dat was gewoon heel goed. Vriendelijk, toegankelijk, geduldig en met oog voor detail. Dat waardeer ik enorm. Ik hou van mensen die dingen oplossen in plaats van eindeloos pingpongen. Slimme move om dit uit te besteden, hij vult je perfect aan.

Nu even terug naar mijn “klacht” en waarom ik je dit eigenlijk mail. Het effect achteraf was zó positief dat ik mezelf betrapte op iets dat ik niet van mezelf ken: ik voelde me lichter. Ik had meer energie. Ik was creatiever. Ik was zelfs iets vriendelijker in het verkeer, en dat wil wat zeggen. Ik voelde me… meer mezelf. Meer man ook, maar dan niet op dat stoere “kijk mij” niveau, eerder op dat rustige: ik ben oké zoals ik ben.

En het gekke is: dat werkt door in de rest van je leven. In je werk. In hoe je je dag start. In hoe je naar je eigen spiegelbeeld kijkt. Ik had weer inspiratie. Zin. En ja, ook een beetje verdriet, omdat je dan ook voelt wat je mist thuis. Maar zelfs dat verdriet was op een vreemde manier helder. Niet verstikkend. Meer: oké, dit is waar ik sta.

Maar goed. Ik klaag met een glimlach. Want ik heb liever dit dan dat ik weer terugga naar dat vlakke, lege gevoel van “afgehandeld”. Dit is een dure hobby, maar eentje die zich op rare manieren terugbetaalt. Niet in geld, maar in levenskwaliteit. En dat is eigenlijk het enige waar ik op lange termijn echt iets aan heb.

Als laatste nog een idee, gewoon omdat ik het meen. Ik zei het ook al aan de telefoon, maar ik typ het nu nog een keer: ik zou het leuk vinden als jij af en toe iets face to face doet met cliënten. Een etentje eens per kwartaal of zo. Niet met twintig man in een zaaltje, maar klein. Gezellig. Gewoon een paar mensen die het leuk vinden om jou als mens te spreken, los van boekingen en om ervaringen met elkaar te delen. Ik snap dat dit gevoelig ligt met discretie, dus ik roep maar wat. Maar ik denk dat je er iets moois van zou kunnen maken als je daar een veilige vorm voor vindt.

Goed. Genoeg geschreven. Als ik nu nog langer door ga, ga ik klinken alsof ik een gedicht aan het schrijven ben en dat past niet bij me. Dank je wel, echt. Voor je werk, je zorgvuldigheid, en ja, voor het feit dat je mijn leven per ongeluk een beetje leuker hebt gemaakt."